*∩_∩* ⓛⓞⓥⓔ*-* ⓛⓞⓥⓔ

ความรักของเราแต่ละคนอาจเริ่มต้นจากการพบกันโดยบังเอิญ
          มีเพื่อนแนะนำให้รู้จักกันตอนไปงานเลี้ยง งานวันเกิดเพื่อน
          ทำงานที่เดียวกัน   หรือรู้จักมักคุ้นกันตั้งแต่ยังเด็ก ฯลฯ

          ไม่ว่าเราจะพบเจอกันด้วยเหตุการณ์แบบไหน
          การเริ่มต้นของความรักก็มักเริ่มจากความสุขและความงดงามเสมอ
          มีความทรงจำและความประทับใจในกันและกันจนต้องสานสัมพันธ์ต่อ
          ทำความรู้จักตั้งแต่ผิวเผินจนมาเป็นคนรักกันในที่สุด

          แต่ใครจะไปรู้ว่าความรักครั้งนี้จะลงเอยอย่างไร
          ไม่ว่าจุดเริ่มต้นจะเป็นเช่นไร สุดท้ายก็มีแต่ความเศร้าอยู่ดี
          แม้เราจะพยายามทำใจให้ยอมรับกับความไม่แน่นอนบ้างแล้วส่วนหนึ่ง
          แต่เมื่อถึงเวลานั้นจริงๆ ก็ไม่มีใครห้ามน้ำตาไม่ให้มันไหลได้เลยสักคน

          ความรักนั้นมักถูกมองว่าเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดอย่างหนึ่งในชีวิต
          จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ทุกคนจะให้ความสำคัญกับมันมากเป็นพิเศษ
          และพยายามสืบเสาะหาใครคนนั้นที่จะมาเป็นคู่ชีวิต
          เพื่อที่จะมาร่วมสร้างความสุข   เสียงหัวเราะ   มอบรอยยิ้ม  
          มอบสิ่งดีๆ ให้แก่กัน สร้างอนาคตที่สดใส 
          ใช้วันคืนและแบ่งปันความสุขความทุกข์ที่มีร่วมกัน

          เมื่อถึงวันนั้นเราจึงต้องพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้มันอยู่กับเราไปนานๆ
          แต่ความรักมันก็เหมือนเรื่องอื่นๆ ในชีวิตที่เราได้แต่ทำให้ดีที่สุดเท่านั้น
          รักกันให้ดีๆ ทำแต่สิ่งดีๆ   พูดแต่สิ่งดีๆ   มอบแต่สิ่งดีๆ ให้คนที่เรารัก

          แต่มันจะลงเอยอย่างไรก็เป็นเรื่องของอนาคตที่ไม่อาจกำหนดผลได้
          จะสมหวังหรือผิดหวังก็เป็นเพียงสิ่งที่สามารถจะเกิดขึ้นได้ทั้งสองทาง
          เราคงไม่อาจไปทัดทานอะไรได้

          หากเขาเป็นคนที่ใช่...สุดท้ายมันก็คือใช่
          แต่หากเขาไม่ใช่...จะยื้ออย่างไรก็คงอยู่กับเราได้ไม่นานนัก
          กับคำถามที่ว่าความรักมักเริ่มต้นด้วยความสุข และจุดจบจะต้องเศร้า
          จึงไม่ใช่เรื่องจริงเสมอไป. . .

          1. อย่าเขินที่จะบอกรัก

          2. จดจำรายละเอียดของอีกฝ่าย เช่น ชอบทานอะไร ชอบฟังเพลงแนวไหน กิจกรรมสุดโปรดคืออะไร แล้วหยิบยื่นสิ่งเหล่านี้ให้เสมอ

          3. โรแมนติกอย่างรู้กาละเทศะ เลือกสถานที่ให้ถูกที่ เลือกเวลาให้ถูกเวลา เรื่องโรแมนซ์ใครก็ชอบ แต่ความพอเหมาะพอดีก็สำคัญ 

          4. ให้เกียรติกันและกันเสมอ ทั้งต่อหน้าและลับหลัง

          5. อย่าปล่อยให้อารมณ์โกรธอยู่เหนือความรักที่มี นึกถึงเรื่องดีๆ ที่เขาเคยทำให้ จะช่วยให้อารมณ์โกรธหรืออารมณ์ชั่ววูบเบาบางลง

          6. เมื่อมีปัญหาควรใช้เหตุผลในการพูดคุย เป็นเรื่องธรรมดาที่คนสองคนจะมีเรื่องขัดแย้ง แต่ถ้าทั้งคู่พร้อมที่จะปรับตัวเข้าหากัน ปัญหาทั้งหลายก็จะกลายเป็นเรื่องเล็ก

          7. ปล่อยให้อีกฝ่ายมีเวลาเป็นของตัวเอง การเกาะติด ควบคุมมีแต่จะทำให้ความรักจืดจางได้ง่าย ปล่อยให้อีกฝ่ายไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง รวมทั้งพยายามให้ตัวเองมีโลกส่วนตัวบ้าง จะได้ไม่อึดอัดเช่นกัน

          8. พูดกันตรงๆ โดยเลือกใช้คำพูดที่ไม่ทำร้ายจิตใจ

          9. มีขอบเขตในการปรับตัว แน่นอนว่าต่างฝ่ายทั้งเราและเขาต่างต้องปรับตัวเข้าหากัน แต่ควรมีขอบเขต ไม่ใช่ยอมเปลี่ยนแปลงให้เป็นแบบที่อีกฝ่ายต้อวการทุกอย่าง จนไม่เหลือความเป็นตัวของตัวเอง เพราะไม่มีใครสามารถเปลี่ยนตัวเองเพื่อคนอื่นได้ตลอดกาล

          10. ห้ามโกหก ผลลับที่ร้ายแรงของการโกหกคือ ต่างฝ่ายจะไม่สามารถเชื่อใจกันได้อีก

          11. อย่าคาดคั้นหาคำตอบหาอีกฝ่ายยังไม่พร้อม การดึงดันให้รู้เดี๋ยวนั้น ว่าทำไม? เพราะอะไร? จะเอายังไง? เป็นการกดดันอีกฝ่ายอย่างไม่มีประโยชน์ หากอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด ควรลองถอยออกมาหนึ่งก้าว ทำใจให้สงบ รอจนกว่าทั้งสองฝ่ายจะพร้อม แล้วค่อยคุยกันใหม่ก็ยังไม่สาย

          12. ดูแลตัวเองให้ดูดีเสมอ

          13. ไม่ควรคาดหวังกับความรัก เพราะเป็นเรื่องความรู้สึกของคนสองคนที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ และไม่มีกฏเกณฑ์ตายตัว อย่าคาดหวังว่าอีกฝ่ายจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ จะทำนั่นทำนี้ให้ เพราะถ้าผิดหวังจะเสียใจทั้งสองฝ่าย ควรปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ

          14. ห้ามพูดถ้อยคำหยาบคาย จะทะเลาะกันรุนแรงแค่ไหน ก็ห้ามด่าทอกันเสียๆ หายๆ

          15. ซื่อสัตย์และไว้ใจกัน

          16. หาสิ่งของที่ต้องดูแลร่วมกัน เช่น เลี้ยงสัตว์ ต้นไม้ หรือกิจการเล็กๆ เพื่อสร้างความผูกพันระหว่างสองคน

          17. ให้โอกาสอีกฝ่ายแก้ไขข้อผิดพลาด กับคนที่เรารักยิ่งต้องให้อภัยและให้โอกาส

          18. อย่าอายที่จะขอโทษ

          19. หากิจกรรมสร้างสรรค์ทำร่วมกัน เช่น ชวนกันเล่นกีฬา ไปดูงานศิลปะ เพื่อให้ความรักสดใส และได้พบสิ่งใหม่ๆ ในชีวิต

          20. นึกถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายเสมอ อย่ามัวแต่คิดว่าทำไมอีกฝ่ายไม่เข้าใจเรา นอกจากจะไม่มีประโยชน์แล้ว ยังทำให้เป็นคนขี้น้อยใจอย่างไม่มีเหตุผล

          21. รู้สึกดีกับสังคมที่อยู่ ทั้งพ่อแม่ พี่น้อง เพื่อน เพื่อยกระดับจิตใจและทำให้ภูมิใจในตัวเอง

          22. อย่าปิดกั้นโอกาส เปิดตัวเองให้รู้จักกับคนใหม่ๆ เพราะการได้รู้จักคนที่หลากหลาย จะทำให้รู้คุณค่าคนใกล้ตัวและรู้ใจตัวเอง

          23. รู้จักใช้ภาษากายในการสัมผัสร่างกายของอีกฝ่าย เช่น จับมือ ลูบหลัง เพราะสามารถสื่อความในใจได้ดีกว่าคำพูดในหลายโอกาส

          24. คิดถึงอนาคต แต่อย่าพูดบ่อยจนกลายเป็นการควบคุมผูกมัด พูดในจังหวะที่เหมาะสม ให้รู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ในแผนการอนาคตของกันและกัน

          25. รู้จักรักตัวเอง เพื่อให้สามารถรักคนอื่นได้เช่นกัน

สุข เศร้า เหงา และรัก ล้วนแล้วแต่เกิดขึ้น จากจิตใจ ของตัวเราเองทั้งนั้น หัวใจเวลาสุข

 ก็แสนจะอิ่มเอม เบิกบาน หน้าตาก็สดใส แต่ถ้าหากวันใดหัวใจเราเศร้า มีทุกข์ จากที่เคยสดใส

ก็กลายเป็นหม่นหมอง น่าจะได้ เวลาแล้ว ที่เราต้องหันมาดูแลเอาใจใส่หัวใจตัวเอง

 โดยไม่ต้องพึ่งพา อาศัยให้ใครมาช่วยดูแล

        จะมีไหมที่หัวใจ . . . จะได้หยุด
          หยุดเพื่อคิด . . . หยุดเพื่อสร้า ง . . . ถึงสิ่งใหม่
          วันนี้คุณดูแลหัวใจคุณเอง แล้วหรือยัง ?
          หยุดเพื่อเติม . . . สีสันและ . . . แรงใจ
          หยุดเพื่อเติม . .. สิ่งใหม่ . . .ให้ตัวเอง
          หัวใจ . . . ใช่เป็นดั่ง . . . เหล็กกล้า
          จึงต้อง . . . ให้เวลา . . . ใจ . . . พักบ้าง
          ให้เวลา . . . เพื่อเก็บ . . .ซึ่ง . . .  ประสบการณ์
          ให้เวลา . . . สร้างตำนาน . . . แห่งหัวใจ

        มีบ้างยามเหนื่อยล้าพาโหยไห้ . . .
          ไม่มีใครคอยปลอบใจยามทุกข์เศร้า
          อาจเจ็บแค้นแน่นอก . . . ใยต้องเป็นเรา
          ไม่ใช่เขาไม่ใช่เหล่าคนอื่นเลย. . .

        มันก็มีบ้าง ที่บางครั้งต้องหยุด เพราะเดินมามากเกินไป
          คำเท่ห์ๆ มันช่วยให้ชีวิตเดินต่อไปได้ก็จริง . . .
          แต่มันทำให้เราเหนื่อยจนเกินกว่าจะเป็น . . . Keep Walking 
     แค่คุณหยุดก้าวก็เท่ากับคุณถอยหลัง

        การหยุดก็เท่ากับการได้พัก และมีเวลากับตัวเองมากขึ้น
          บางทีก็อาจทำให้เรารู้จักตัวเองมากขึ้นก็เป็นได้
          ขอให้มีความสุขในการหยุดพัก. . . คุณเลือกเอง

ดูเหมือน ที่พูดมาทุกอย่างก็ไม่มีค่าแล้ว
แม้ต้องการสร้างความรู้สึกใดๆ ก็ตามในใจคนฟัง
เพราะสิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือความว่าง
เพราะนานไป แม้กระทั่ง "ความทรงจำ"
มันอาจไม่ช่วยอะไร เพราะความจริง คือ มันอาจทำร้ายเราด้วยซ้ำ

ที่ว่าให้เก็บความทรงจำดีๆ นั้น เพื่ออะไรล่ะ?
ทั้งที่เราต้องจมกับความทรงจำนั้นๆ แล้วร้องไห้
แต่คนๆ นั้นกำลังไปสร้างความทรงจำใหม่

สิ่งที่จะพูดนั้น มันมาจากความอึดอัด
ความไม่สบายใจ ความคิดที่ว่าจำเป็นต้องพูด
เพื่ออะไรก็แล้วแต่ . . .
แต่สิ่งที่คนฟังมี ไม่มีทางพ้นคำว่า "เสียใจ"
นั้นจะเป็นความรู้สึกเดียว ที่เหลืออยู่

ไม่มีใครหรอก ที่จะไม่รู้สึกถึงมันเลยสักนิด
กับการต้องสูญเสียคนที่รักไป
แม้จะบอกว่า  . . . เขากำลังจะมีความสุข
ฉัน "รัก" เขา ฉันก็พอใจแล้ว

อย่าเลยนะ โกหกคนอื่นน่ะทำได้
แต่น้ำตาที่ไหลออกมา มันโกหกตัวเองไม่ได้หรอก
ใจที่เหนื่อยล้า จะฝืนยิ้มได้ก็แค่นั้น
เพราะดวงตาก็คงไม่ยิ้มด้วย

ช่างเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน
หากยังต้องมากลั้นน้ำตา
เวลายืนฟังใครคนนั้นพูดบางอย่างออกมา
เพราะยังไง ดียังไง เค้าก็ไป . . .


แต่หลายคน ก็ยังดื้อขอฟัง . . .
เหตุผล . . . ที่ไป ความรู้สึกที่เหลือ
ความจริงหรืออะไรก็ตาม...
ที่คิดว่ายังเป็นความหวัง

แต่แล้วหากมันไม่ช่วยอะไร นอกจากตอกย้ำความรู้สึก
เดินออกมาดีกว่าไหม . . .
อย่างน้อย แม้จะเป็นคนโดนทิ้ง
แต่ก็เป็นคนที่ไม่ต้องเห็นด้านหลัง คนที่จากไป

มันน่าเศร้าจะตาย หากเห็นเค้ากำลังเดินจากไป
แล้วเค้าก็คงไม่เห็นน้ำตาเราด้วย . . .
เหตุผลเดียวที่คนเราจะเลิกกัน คือ ไม่รักแล้ว